Είναι πάρα πολύ δύσκολο να γιορτάσεις. Να πεις, «κοίτα να δεις, αυτό έκαναν τότε, εκείνο το ανεπανάληπτο που πέτυχαν».
Συμβαίνουν πάρα πολλά.
Αλλά, πάλι, αν δεν σκύψεις, ουδείς πρόκειται να σου καθίσει στον σβέρκο.

Ανακατεύοντας το παρελθόν με το παρόν, βρίσκεις μυστήρια πράγματα να σε περιμένουν. Από εκείνα που αναγκάζουν τους ανθρώπους να μετατρέψουν την ευλάβεια για το «πέρα από αυτούς» σε πίστη.
Να το αποδώσουν στη θεϊκότητα.

Προφανώς, η κάτωθεν σύμπτωση, συγκυρία ή, έστω, κατάσταση δεν συνάδει, ως βαρύγδουπο παράδειγμα, με τον πιο συντηρητικό ανθρωπισμό, ενίοτε, ωστόσο, σου βάζει ένα ερωτηματικό στη σιγουριά που μπορείς να νιώσεις για οτιδήποτε.

Το Σάββατο, 14 Ιουνίου 2008,  η Εθνική Ελλάδος θα αντιμετωπίσει τη Ρωσία για τη δεύτερη αγωνιστική του τέταρτου ομίλου στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Είκοσι ένα (21) χρόνια πριν, η Εθνική Ελλάδος αντιμετώπισε την Σοβιετική Ένωση στον τελικό του Ευρωμπάσκετ του 1987.

Η ζέστη τροφοδοτούσε την Αθήνα με λιποθυμίες, με αναζήτηση νερού και δεν υπήρχε η αποπνιξία που υπάρχει τώρα, όχι τόσες πολλές τοξίνες.

διαβάστε το άρθρο….

Τη νύχτα του τελικού, το στάδιο “Χέιζελ” ήταν κατάμεστο από 60.000 θεατές. Περίπου 25.000 φίλαθλοι προέρχονταν από κάθε ομάδα, ενώ οι υπόλοιπες θέσεις ανήκαν στην “ουδέτερη” ζώνη. Σε αυτήν την περιοχή, όμως, υπήρχαν αρκετοί φίλοι της Γιουβέντους, λόγω της μεγάλης παρουσίας Ιταλών μεταναστών στο Βέλγιο. Σημειώνεται ότι σε αυτόν το χώρο υπήρχαν και φίλοι των “ρεντς”, αλλά πολύ λίγοι, ενώ στις εξέδρες των Αγγλων δεν ήταν λίγοι αυτοί που κατάφεραν να εισέλθουν χωρίς εισιτήριο, δημιουργώντας μία ανυπόφορη κατάσταση και φυσικά οξύνοντας τα πνεύματα.

διαβάστε το άρθρο…

Σε πάνω από 4.000 λακκούβες πέφτουν καθημερινά οι πολίτες στην Αττική, με αποτέλεσμα σοβαρούς τραυματισμούς και ζημιές στα οχήματα. διαβάστε το άρθρο…

Αθήνα η πόλη της αιώνια λακκούβας , είναι απίστευτο να κυκλοφορείς σε κάποια Αθηναικά προάστια, καμιά φορά σκέφτομαι ότι επειδή οι χωματόδρομοι έχουν μειωθεί πολύ, το επόμενο ραλλυ Ακρόπολις θα πρέπει να περνάει μέσα από τους Αθηναϊκούς δρόμους….

Περνάς απο τον ίδιο δρόμο με διαφορά λίγων ωρών και η διάταξη των χαντακιών έχει αλλάξει, κάποια έχουν καλυφθεί με χώμα (απίστευτη λύση στο πρόβλημα λίγο καλύτερη απ’ το νερό) και κάποια άλλα έχουν ανοίξει, σαν να παίζεις ένα video – game όπου κάθε λίγο για να σε δυσκολέψει αλλάζει την πίστα βάζοντας καινούρια εμπόδια και καινούριους κακούς για να εξολοθρεύσεις. Φυσικά εσύ ξέρεις ότι αυτούς που πρέπει να εξολοθρεύσεις για να σωθείς είναι οι Δήμαρχοι, τα δημοτικά συμβούλια, οι Νομάρχες,οι βουλευτές,οι υπουργοι, οι οποίοι φυσικά με τα πανάκριβα τζίποειδή που κυκλοφορούν αγορασμένα από τον ισχνό μισθό τους και από την ανιδιοτελή προσφορά τους στο κοινωνικό σύνολο, φυσικά δεν έχουν κανένα απολύτως να οδηγούν σε τέτοιους δρόμους…

Τα ουράνια τόξα των γενεών διαγράφουν την πορεία τους διαστέλλοντας ή συστέλλοντας τον χωροχρόνο. Και κάθε ένας από εκείνους που μεγάλωσε σε οποιαδήποτε εποχή, έχει την δική του χρυσή δεκαετία.Εκτός από τους Ναπολιτάνους. Οι δικές τους γενιές, που μεγαλώνουν στην πενία του ιταλικού νότου, σε όποια εποχή κι αν μεγαλώσουν, έχουν το δικό τους κομβικό σημείο: Ονομάζεται Ντιέγκο Μαραντόνα. διαβάστε το άρθρο…

Κόσμοι κατασκευασμένοι από ανθρώπους και ελεγχόμενοι από μηχανές: Το Matrix ίσως είναι πιο κοντά απ’ όσο νομίζουμε. διαβάστε…