Φαίνεται να «καταρρίπτεται» το παράδοξο του Easterlin το οποίο έδειχνε ότι το χρήμα δεν φέρνει την ευτυχία.
  |
Στον απόηχο του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, η ιαπωνική οικονομία διένυσε μια από την μεγαλύτερη οικονομική ανάπτυξη που έχει γνωρίσει ο κόσμος. Από το 1950 έως το 1970, η ιαπωνική κατά κεφαλήν παραγωγή αυξήθηκε περισσότερο από επτά φορές. Μέσα σε δεκαετίες η χώρα κατάφερε να ορθοποδήσει και από ένα «συντρίμμι» του πολέμου να γίνει ένα από τα πλουσιότερα έθνη της Γης.
Ωστόσο, περιέργως, οι Ιάπωνες πολίτες δεν φαίνεται να ένοιωσαν περισσότερο ικανοποιημένοι με τη ζωή τους. Σύμφωνα με δημοσκόπηση, το ποσοστό των ανθρώπων που έδωσαν τη καλύτερη δυνατή απάντηση όσον αφορά την ικανοποίηση από την ζωή του, έπεσε από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 έως τις αρχές του 70′. Ήταν πλουσιότεροι, αλλά προφανώς δεν ήταν ευτυχέστεροι.
Σχόλιο : Για άλλη μια φορά αποδείχτηκα προφητικός, Τα χρήματα αγοράζουν την ευτυχία… μπορεί να φαίνεται εγωιστικό – κενο – ανούσιο, αλλά είναι τελικά η αλήθεια. Ένα τζόκερ θα μας σώσει…
Ζώντας σε μια άκρως καταναλωτική κοινωνία ίσως το μόνο πράγμα που δεν έχει κοστολογηθεί ακόμα είναι η ευτυχία. Για να πούμε την αλήθεια έχει κοστολογηθεί αλλά δεν έχει μπει στα ράφια του super-market (ακόμα). Τα χρήματα αγοράζουν την ευτυχία, οι περισσότεροι διαβάζοντας το άρθρο θα εξεγείρονταν, θεωρώντας το υπερβολικό – ψευδές – ανούσιο, λέγοντας με ρομαντισμό και αυτοπεποίθηση ότι η ευτυχία δεν στηρίζετε στα υλικά αγαθά αλλά στην αγάπη και την κατανόηση. Φυσικά οι ίδιοι εργάζονται 10-12 ώρες την ημέρα – άλλες τόσες η γυναίκα τους για να αποκτήσουν τα “απολύτως απαραίτητα” στη ζωή. Θα έκαναν πλύση εγκεφάλου στα παιδιά τους, να διαλέξουν σπουδές που θα τους εξασφαλίσουν ένα μεγάλο-σίγουρο εισόδημα, λες και η παιδεία είναι απλά το προκατασκευαστικό κομμάτι της εργατικής τάξης. Θα είναι οι ίδιοι που θα φορτώνουν κάρτες και δάνεια αγοράζοντας άχρηστα πράγματα και να γίνονται έρμαια των τραπεζών -τοκογλύφων και θα είναι οι ίδιοι που μετά από 30 χρόνια θα συνειδητοποιήσουν ότι έχουν περάσει ελάχιστο χρόνο με τη γυναίκα που μοιράζονται τη ζωή τους και ακόμα λιγότερες με τα παιδιά τους και το μόνο που θα ελπίζουν πλέον είναι να “ζήσουν τη ζωή τους” όταν βγουν στη σύνταξη. Τα χρήματα αγοράζουν την ευτυχία, θα το λέω μέχρι να το αποστηθίσω Τα χρήματα αγοράζουν την ευτυχία… ποια ευτυχία όμως, την ευτυχία που μας επιβάλουν τα κανάλια, την ευτυχία που μας σερβίρουν κάποιοι σαν δεδομένη, την ευτυχία που θέλουν να μας πουλήσουν σε 36 άτοκες δόσεις…
Ευτυχία είναι να ζεις με τη γυναίκα που αγαπάς όχι απλά να δουλεύεις μαζί της, ευτυχία είναι να μεγαλώσεις τα παιδιά σου κάνοντάς τους ελεύθερους ανθρώπους που ελπίζουν σε ένα καλύτερο κόσμο, όχι μηχανές παραγωγής εργατοωρών…
Η ευτυχία αυτή ούτε αγοράζεται ούτε πουλιέται απλά συμβαίνει…..
