Τελικά τα χρήματα αγοράζουν την ευτυχία

Φαίνεται να «καταρρίπτεται» το παράδοξο του Easterlin το οποίο έδειχνε ότι το χρήμα δεν φέρνει την ευτυχία.

Στον απόηχο του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, η ιαπωνική οικονομία διένυσε μια από την μεγαλύτερη οικονομική ανάπτυξη που έχει γνωρίσει ο κόσμος. Από το 1950 έως το 1970, η ιαπωνική κατά κεφαλήν παραγωγή αυξήθηκε περισσότερο από επτά φορές. Μέσα σε δεκαετίες η χώρα κατάφερε να ορθοποδήσει και από ένα «συντρίμμι» του πολέμου να γίνει ένα από τα πλουσιότερα έθνη της Γης.

Ωστόσο, περιέργως, οι Ιάπωνες πολίτες δεν φαίνεται να ένοιωσαν περισσότερο ικανοποιημένοι με τη ζωή τους. Σύμφωνα με δημοσκόπηση, το ποσοστό των ανθρώπων που έδωσαν τη καλύτερη δυνατή απάντηση όσον αφορά την ικανοποίηση από την ζωή του, έπεσε από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 έως τις αρχές του 70′. Ήταν πλουσιότεροι, αλλά προφανώς δεν ήταν ευτυχέστεροι.

διαβάστε το άρθρο …

Σχόλιο : Για άλλη μια φορά αποδείχτηκα προφητικός, Τα χρήματα αγοράζουν την ευτυχία… μπορεί να φαίνεται εγωιστικό – κενο – ανούσιο, αλλά είναι τελικά η αλήθεια. Ένα τζόκερ θα μας σώσει…

Ζώντας σε μια άκρως καταναλωτική κοινωνία ίσως το μόνο πράγμα που δεν έχει κοστολογηθεί ακόμα είναι η ευτυχία. Για να πούμε την αλήθεια έχει κοστολογηθεί αλλά δεν έχει μπει στα ράφια του super-market (ακόμα). Τα χρήματα αγοράζουν την ευτυχία, οι περισσότεροι διαβάζοντας το άρθρο θα εξεγείρονταν, θεωρώντας το υπερβολικό – ψευδές – ανούσιο, λέγοντας με ρομαντισμό και αυτοπεποίθηση ότι η ευτυχία δεν στηρίζετε στα υλικά αγαθά αλλά στην αγάπη και την κατανόηση. Φυσικά οι ίδιοι εργάζονται 10-12 ώρες την ημέρα – άλλες τόσες η γυναίκα τους για να αποκτήσουν τα “απολύτως απαραίτητα” στη ζωή. Θα έκαναν πλύση εγκεφάλου στα παιδιά τους, να διαλέξουν σπουδές που θα τους εξασφαλίσουν ένα μεγάλο-σίγουρο εισόδημα, λες και η παιδεία είναι απλά το προκατασκευαστικό κομμάτι της εργατικής τάξης. Θα είναι οι ίδιοι που θα φορτώνουν κάρτες και δάνεια αγοράζοντας άχρηστα πράγματα και να γίνονται έρμαια των τραπεζών -τοκογλύφων και θα είναι οι ίδιοι που μετά από 30 χρόνια θα συνειδητοποιήσουν ότι έχουν περάσει ελάχιστο χρόνο με τη γυναίκα που μοιράζονται τη ζωή τους και ακόμα λιγότερες με τα παιδιά τους και το μόνο που θα ελπίζουν πλέον είναι να “ζήσουν τη ζωή τους” όταν βγουν στη σύνταξη. Τα χρήματα αγοράζουν την ευτυχία, θα το λέω μέχρι να το αποστηθίσω Τα χρήματα αγοράζουν την ευτυχία… ποια ευτυχία όμως, την ευτυχία που μας επιβάλουν τα κανάλια, την ευτυχία που μας σερβίρουν κάποιοι σαν δεδομένη, την ευτυχία που θέλουν να μας πουλήσουν σε 36 άτοκες δόσεις…

Ευτυχία είναι να ζεις με τη γυναίκα που αγαπάς όχι απλά να δουλεύεις μαζί της, ευτυχία είναι να μεγαλώσεις τα παιδιά σου κάνοντάς τους ελεύθερους ανθρώπους που ελπίζουν σε ένα καλύτερο κόσμο, όχι μηχανές παραγωγής εργατοωρών…

Η ευτυχία αυτή ούτε αγοράζεται ούτε πουλιέται απλά συμβαίνει…..

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

«Ανέστη Χριστός – η δοκιμασία του Λογικού»

«Σήμερον κρεμάται…». Ο θρήνος για τη Σταύρωση του Χριστού, συνδεδεμένος με τους προσωπικούς θρήνους των ανθρώπων, ζωντανεύει μέσα από τον ανεπιτήδευτο λόγο και το απαράμιλλο ύφος του Φώτη Κόντογλου.

Του ζωγράφου που με την εκκλησιαστική ζωγραφική του συνέχισε τη μεταβυζαντινή παράδοση, χωρίς τη χλιδή του χρώματος και τα «τεχνάσματα» της προοπτικής.

Αποσπάσματα από το έργο του «Ανέστη Χριστός – η δοκιμασία του Λογικού» (εκδ. Αρμός):

Σήμερα είναι μέρα φοβερή, μέρα που κλαίνε και τα άψυχα τα κτίσματα, βλέποντας τον Χριστό να κρέμεται στο σταυρό. Κλαίγει σήμερα κι ο κάθε άνθρωπος, ας είναι και τρισευτυχισμένος (…)

Γιατί όποιος κλαίγει τον Χριστό, κλαίγει για τον εαυτό του, και για το παιδί του, και για τη γυναίκα του και για την πατρίδα του. Μέσα στον πόνο του Χριστού είναι ο κάθε πόνος. Η πετραδερή κι η φτωχή Ελλάδα μας είναι “ο κρανίου τόπος”, που σκίσθηκαν οι ματωμένες πέτρες της από τα δάκρυα. Για τούτο και τα χαρούμενα τα τραγούδια μας είναι και κείνα παραπονεμένα (…)

Γιατί τα δάκρυα για τον Χριστό είναι γλυκά δάκρυα, που παύουνε τον αγριεμό της ψυχής, και την ειρηνεύουνε, όπως το λάδι που κόβει τη φουρτούνα της θάλασσας. Για τούτο κι οι αγιογράφοι της Ορθοδοξίας, από τούτα τα αγιασμένα αισθήματα εμπνευσμένοι, δεν ζωγραφίζανε τον Σταυρωμένον όπως σε άλλα μέρη, ήγουν με την αγριότητα και με τη φρίκη που βγαίνει από την όψη ενός πεθαμένου κορμιού με νεύρα και με φλέβες και με την αποτρόπαια απελπισία του θανάτου, ξεσηκώνοντας όλα τούτα τα καθέκαστα από ένα κουφάρι, αλλά τον ζωγραφίζανε με τέχνη κατανυκτική, που κινά τον άνθρωπο να κλάψη και να πονέση, αλλά με κείνον τον πνευματικό τον πόνο που είναι κάποια τροφή αθάνατη για την ψυχή μας, κι όχι που τον τρομάζει με το θέαμα της φθοράς (…) Απ αυτά τα εικονίσματα φαίνεται πως είναι εμπνευσμένα και τα μοιρολόγια που λέγανε στα Πάθη του Χριστού, και που δεν μπορεί να τα συνθέση κανένας τεχνίτης της ποίησης και της λογοτεχνίας, με το να συνταιριάζη μαστορικά λόγια περίτεχνα, πλην κούφια και δίχως πνευματικό πόνο, και χωρίς χριστιανική κατάνυξη. Αυτά που φυτρώσανε από τη ματωμένη καρδιά του λαού μας, όπου έσμιξε τον πόνο του Χριστού με τον πόνο το δικό του:

Σήμερον μαύρος ουρανός, / σήμερον μαύρη μέρα, / σήμερον εσταυρώσανε, / τον πάντων βασιλέα. Σήμερον όλοι θλίβονται / και τα βουνά λυπούνται…

ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Η ιστορία του αποτρόπαιου μαρτυρίου της σταύρωσης

Η δίκη του Χριστού

Ανασύνθεση μιας πολιτικής και θρησκευτικής καταδίκης που συνέβη πριν από 2.000 χρόνια. Ποιος τιμώρησε με θάνατο έναν ιεροκήρυκα σαν να ήταν ένας κοινός εγκληματίας;

Πρόκειται για την πιο αμφιλεγόμενη δικαστική υπόθεση της ιστορίας. Μετά από σχεδόν 2.000 χρόνια, μιλάμε ακόμα για τη δική του Ιησού από τη Ναζαρέτ και την καταδίκη Του σε θάνατο. Για ποιο σοβαρό έγκλημα κατηγορήθηκε; Ποιος επιφορτίστηκε με το καθήκον να Τον δικάσει; Η δίκη διεξήχθη κανονικά; Τι ρόλο έπαιξε ο Πόντιος Πιλάτος, έπαρχος της Ιουδαίας; Και ποιος ήταν ο ρόλος του εβραϊκού συνεδρίου; Οι μελετητές της Αγίας Γραφής, οι ιστορικοί και οι θεολόγοι διαφωνούν σε πολλά σημεία αυτής της ιστορίας, καθώς οι διηγήσεις, που καταγράφτηκαν στα Ευαγγέλια 40 ως 90 χρόνια μετά τα γεγονότα, συχνά δε συμφωνούν μεταξύ τους.

«Έτι δε αυτού λαλούντος ιδού όχλος, και ο λεγόμενος Ιούδας, είς των δώδεκα, προήγεν αυτούς, και ήγγισε τώ Ιησού φιλήσαι αυτόν»
(Κατά Λουκάν, Κβ΄, 47)
Η δικαστική περιπέτεια του Ιησού από τη Ναζαρέτ ξεκινά έτσι, με ένα «προδοτικό» φιλί που δόθηκε –σύμφωνα με την παράδοση– δύο ημέρες πριν από το εβραϊκό Πάσχα, πιθανώς κατά το έτος 30 μ.Χ., ημέρα Πέμπτη. Στις ρωμαϊκές επαρχίες, όπως ήταν τότε η Ιουδαία, οι συλλήψεις είχαν ανατεθεί σε στρατιώτες του Ρωμαίου έπαρχου, που ήταν ο μοναδικός που απολάμβανε το jus gladii, δηλαδή το δικαίωμα της άσκησης εξουσίας. Σύμφωνα με την πολιτική της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, κάποια αξιώματα, όπως η επιβολή της δημόσιας τάξης, είχαν ανατεθεί σε τοπικούς θεσμούς, αν και παρέμεναν κάτω από τον έλεγχο του έπαρχου. Το συνέδριο (το συμβούλιο των Εβραίων της Παλαιστίνης) είχε αναλάβει την επιτήρηση των αστυνομικών οργάνων, δηλαδή των φρουρών του ναού. Διάφοροι μελετητές ισχυρίζονται ότι εκτελούσε δικαστική δραστηριότητα για όλα τα εγκλήματα θρησκευτικής φύσης που ενέπιπταν στο ιουδαϊκό σύστημα. Στην περίπτωση των εγκλημάτων που τιμωρούνταν με θάνατο, είχε τις αρμοδιότητες, όπως θα λέγαμε σήμερα, του «δημόσιου κατήγορου».

διαβάστε το άρθρο…

Η άνοιξη του βιβλίου

Πριν καλά καλά χορτάσουμε τις εκδόσεις του χειμώνα, ετοιμάζεται η πασχαλινή παραγωγή, πλούσια, ελκυστική και με αρκετές εκπλήξεις. Πριν εφορμήσει από το τυπογραφείο στις προθήκες των βιβλιοπωλείων, κάνει μια στάση στο πολυσέλιδο αφιέρωμα που ακολουθεί:

Η ξένη λογοτεχνία αντιπροσωπεύεται από συγγραφείς βραβευμένους ή υποψήφιους για Νόμπελ, Μπούκερ και άλλα διεθνή βραβεία, όπως οι Ναντίν Γκόρντιμερ, Κάρλος Φουέντες, Ναγκίμπ Μαχφούζ, Αμος Οζ, Τσίνουα Ατσέμπε, Χαρούκι Μουρακάμι, Αλέν Ρομπ Γκριγέ. Η ελληνική λογοτεχνία μπορεί να έχει λίγα νέα μυθιστορήματα (Θανάσης Βαλτινός, Μιχάλης Φακίνος) και σημαντικές επανεκδόσεις, ωστόσο στηρίζει τις ελπίδες της σε πρωτοεμφανιζόμενους συγγραφείς.
Οι εκδόσεις γύρω από τη μουσική, όπως και οι βιογραφίες, πληθαίνουν. Γοητευτικές αλλά και αμφιλεγόμενες προσωπικότητες όπως ο Τρούμαν Καπότε, η Μαρία Βοναπάρτη, η Εύα Μπράουν και -ήδη- ο Σαρκοζί μπαίνουν κάτω από τον μεγεθυντικό φακό. Το αστυνομικό μυθιστόρημα συναγωνίζεται σε τίτλους το ιστορικό, που εκτείνεται από την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου μέχρι την καταστροφή της Σμύρνης.

Καλή ανάγνωση!

Βασανιστήρια με άνωθεν εντολή

«Αποφασίζουμε, διαπράττουμε, δείχνουμε ανίδεοι και σοκαρισμένοι – όταν τα σκάνδαλα διαρρέουν στα ΜΜΕ – για να παραδεχτούμε, ύστερα από χρόνια, ότι τα αίσχη είχαν εξαρχής την έγκρισή μας».

Κάπως έτσι, συνοψίζεται η τακτική που ακολούθησε το επιτελείο Μπους, για να καταστρατηγήσει κάθε έννοια δικαίου και ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο όνομα του «Πολέμου κατά της τρομοκρατίας». Στο μεταξύ, βεβαίως, η κοινή γνώμη είναι απασχολημένη με άλλα θέματα όπως, εν προκειμένω, οι επερχόμενες εκλογές, το στεγαστικό, η οικονομική ύφεση.

διαβαστε το άρθρο…

Στα χνάρια του Νικολά ο Βλαντιμίρ..

Ζηλεύοντας τη δόξα του Φιλέλληνα Νικολά Σαρκοζί και τις χάρες – κρυφές και φανερές – της… συζύγου του πλέον Κάρλα Μπρούνι, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν, δηλώνει σφόδρα… “δαγκωμένος”, με ένα ουρί του παραδείσου..
Με μια πρώην αθλήτρια της ρυθμικής γυμναστικής, μόλις… 25 χρόνων.
Τα ΜΜΕ της Ρωσίας έχουν θέμα τις τελευταίες ημέρες.
Προσθέτοντας ότι ο πρόεδρος έχει πάρει διαζύγιο από τη σύζυγό του, Liudmila Putina, εδώ και δύο μήνες.
Υπάρχει λόγος σοβαρός…
Μάλιστα, βιάζεται τόσο πολύ να επισημοποιήσει τη νέα του σχέση, που ήδη έχει αρχίσει τις προετοιμασίες του γάμου του, ο οποίος θα τελεστεί τον Ιούνιο.
Η νέα του αγαπημένη δεν είναι άλλη από την πρώην γυμνάστρια Αlina Kabaeva.

Προεδράρα όλοι στο δρόμο που χάραξε ο Πούτιν.

διαβάστε το άρθρο…

Kινηματογράφος Δείτε Αυτή τη Εβδομάδα

Γαλλική επέλαση

Την εβδομάδα αυτή κάνει επέλαση η γαλλική κινηματογραφία. Ανάμεσά τους η ταινία που ξεχωρίζει είναι επανάληψη και πιστώνεται κι αυτή στο γαλλικό κινηματογράφο και δεν είναι άλλη από το «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται» του Ζυλ Ντασσέν, με τη Μελίνα Μερκούρη, βασισμένο στο μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη, που είχε 50 χρόνια να κάνει επίσημη παρουσία στη μεγάλη οθόνη

Μαρτυρίες

Ο Αντρέ Τεσινέ είναι από τους σκηνοθέτες που δήλωναν συνεχώς την κινηματογραφική παρουσία της Γαλλίας, σε μια εποχή που η χώρα δεν ήταν κινηματογραφικά στα καλύτερά της.

Επίσης προβάλλονται

«Το παιδί κι η αλεπού» – Παιδική ταινία, ζωόφιλη, οικολογική, «Το όνομά της είναι Σαμπίν» – Ντοκιμαντέρ γαλλικής παραγωγής, «Περιουσιακά στοιχεία» – Ντοκιμαντέρ για τον ποιητή Νικηφόρο Βρεττάκο.

διαβάστε το άρθρο…

Η ζωή μας γίνεται Video Game

Με την ανάπτυξη των ασύρματων επικοινωνιών και τη διασπορά της τεχνολογίας, οι πληροφορίες που θα λαμβάνουν οι άνθρωποι στο μέλλον για το περιβάλλον γύρω τους δε θα υστερεί σε τίποτα με τις πληροφορίες που λαμβάνει ο παίκτης ενός video game

Για τη διδακτορική του διατριβή, ο Ραφαέλ Μπαλάγας εργάστηκε μαζί με άλλους φοιτητές στην κατασκευή ενός «μαγικού ραβδιού» που εκτελούσε χρέη τουριστικού οδηγού στο Ρέγκενσμπουργκ της Γερμανίας. Οι τουρίστες μπορούσαν να περιπλανηθούν στην πόλη, να κουνήσουν το «ραβδί» και να ακούσουν την ιστορία του σημείου που περνούσαν.

Ακούγεται όντως μαγικό, η αλήθεια ωστόσο είναι πιο πεζή. Το «ραβδί» είναι απλά ένα κινητό τηλέφωνο που παρακολουθεί την πορεία και τη θέση των τουριστών, ειδοποιώντας τους όταν περνούν από κάποιο αξιοθέατο της πόλης. Ταυτόχρονα, κανείς δε χρειάζεται να θυμάται ακριβώς τι είδε, αφού το τηλέφωνο έχει κρατήσει στη μνήμη του τη διαδρομή με όλα τα αξιοθέατα της. διαβάστε το άρθρο…

Η ντόπα μέσα μας

Το χρηστικό και το εξαργυρώσιμο υπεράνω όλων

Άχαρο και άβολο πράγμα να πρέπει να καμώνεσαι ξανά και ξανά τον δήθεν έκπληκτο, κάθε φορά που συλλαμβάνονται “κλέπτοντες οπώρας” όσοι “κατέστησαν περήφανο το Έθνος” με κατεργαριές που αποτελούσαν κοινό μυστικό.

Όμως η συλλογική υποκρισία ως προς την ντόπα δεν περιορίζεται μόνο στο ότι παριστάναμε πως δεν βλέπαμε τόσον καιρό τον “ελέφαντα μες στο δωμάτιο”, κατά πως το θέλει η αμερικάνικη έκφραση. Αφορά και το ότι, άπαξ και ξεμυτίσει το σκάνδαλο, σπεύδουμε να μιλήσουμε για “καταδικαστέα περιθωριακά φαινόμενα”, τόσο… περιθωριακά όσο δώδεκα ντοπαρισμένοι αρσιβαρίστες επί συνόλου δέκα τεσσάρων. Ή ότι ανασύρονται ως γραμμή άμυνας από επίσημα χείλη οι συστάσεις να αποφεύγεται η “ισοπέδωση των πάντων”, όταν στον κόσμο κυκλοφορεί απλώς το κυνικότερο επιχείρημα ότι “μας κάρφωσαν οι ανταγωνίστριες αθλητικές υπερδυνάμεις που είναι σε αυτά πολύ χειρότερες”. διαβάστε το άρθρο…

Σχόλιο… Όλη η άχρηστη υποκρισία, έχετε αναρωτηθεί οτι ίσως τα αναβολικά είναι όντως απαραίτητα για τον πρωταθλητισμό, μήπως είναι μια τροφή στις ορέξεις μας για διασκέδαση. Όπως τότε στις Ρωμαϊκές αρένες ήταν απαραίτητο ένας από τους δύο μονομάχους να θανατωθεί έτσι και σήμερα πρέπει οι σύγχρονοι μονομάχοι πρέπει να παλεύουν μέχρι “θανάτου” για το ρεκόρ…. Έχετε αναρωτηθεί ποιά θα ήταν η δικιά σας αντίδραση (δικιά μας δε βγάζω την ουρά μου έξω) αν κάποια στιγμή όντως όλοι οι αθλητές έπαιρναν την απόφαση να σταματήσουν να παίρνουν ουσίες για την βελτίωση των επιδόσεών τους. Θα μπορούσαμε να δούμε με τον ίδιο ενθουσιασμό τα 100μ όταν ο χρόνος του πρωταθλητή θα ήταν λίγο πάνω από τα 10δευτερα, γιατί αυτό είναι βάση μελετών τα ανώτερο ανθρώπινο δυνατό χωρίς την χορήγηση ουσιών που ανεβάζουν την απόδοση (νόμιμες ή παράνομες) , θα μπορούσαμε να δούμε έναν αρσιβαρίστα να σηκώνει τα μισά απο τα κιλά που σηκώνει σήμερα ή να δούμε ένα αγώνα NBA χωρίς τα εξωπραγματικά καρφώματα….

Μήπως το πρόβλημα ξεκινάει από μας ? Μήπως όλα γίνονται για την δικιά μας φιλοαίματη τέρψη ?

Βέβαια σε καμιά περίπτωση δεν δικαιολογώ τους αθλητές διότι ενώ οι αρχαίοι μονομάχοι πάλευαν μόνο για την ελπίδα της ελευθερίας, οι δικοί μας παλεύουν για τα κότερα τις βίλες και τα σπορ αμάξια….